Ασφάλειες – Ασφαλιστικά Προγράμματα

Ο Άνθρωπος, στην οικονομική, κοινωνική και ατομική του δράση είναι διαρκώς εκτεθειμένος σε κινδύνους από τυχαία περιστατικά οι οποίοι επέρχονται πάντα ωστόσο η έκτασή των επιπτώσεων τους ενδέχεται να προκαλέσουν ζημίες ενίοτε και καταστροφές.

Οι κίνδυνοι συμβαίνουν πάντα και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας. Οι κοινωνίες προσπαθούν να αναπτυξουν μηχανισμούς αντιμετώπισης και διαχείρισης των κινδύνων. Ωστόσο όσο και αν προσπαθούν είτε με τη Γνώση είτε με τη Τεχνολογία είναι αδύνατον να αποτραπούν να συμβαινουν οι κίνδυνοι. Οι δε επιπτώσεις των κινδύνων δύνανται να μετριαστούν ωστόσο είναι αδύνατο να αποτραπούν.

Η δυσμένης δράση της έκτασης των επιπτώσεων των κινδύνων έχει σοβαρές συνέπειες οικονομικές, ψυχολογικές κ.α αφενός στο μεμονωμένο άτομο αφετέρου στην οικογένεια του και στο εργασιακό του περιβάλλον και κατά επέκταση σε όλη τη κοινωνία.

Όταν ο υποψηφιος ασφαλισμένος αναθέτει στον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή ένα κίνδυνο προς ασφάλιση, ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής οφείλει να μελετήσει και να εκτιμήσει προσεκτικά το σύνολο των στοιχείων και δεδομένων που έχει λάβει από τον υποψήφιο ασφαλισμένο σύμφωνα με το νομικό πλάισιο που διέπει την Ιδιωτικη Ασφάλιση με απωτερο σκοπό η τελική μορφή ασφάλισής του να είναι απολυτα συμβατή αφενός με τις ανάγκες του υποψηφίου ασφαλισμένου (που τυγχάνει να είναι και ο πρώταρχικός διαχειριστής του κινδύνου) αφετέρου να είναι εύχρηστη και διαχειρίσιμη με βάση την ιδιοσυγκρασία του υποψηφίου ασφαλισμένου.

Έτσι σε κάθε περίπτωση πολλά κριτήρια πρέπει να διερευνηθουν «ευθέως» η «αντιστρόφως». Αυτό σημαίνει ότι πέραν του ενδεχόμενου Ηθικού Κινδύνου θα πρέπει να προ-μελετηθούν και προ-εκτιμηθούν όλα τα πιθανά σενάρια που μπορεί να επηρεάσουν τον υπο ασφάλιση κίνδυνο. Τις περισσότερες φορές ο κίνδυνος πρέπει να μελετηθεί «αντιστρόφως», δηλαδή σαν να έχει ήδη συμβεί, ώστε ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής να μπορέσει να διακρίνει αφενός «τον κρυμμένο κίνδυνο πίσω από από το κίνδυνο» αφετέρου τις επιμέρους θετικές και αποθετικές ζημίες που θα προκύψουν.

Ο κίνδυνος ορίζεται ως η αβεβαιότητα σχετικά με τις επιπτώσεις που επέρχονται κατά την επέλευση του κινδύνου. Ο κίνδυνος πάντα επέρχεται ωστόσο οι επιπτώσεις του διαφοροποιούνται.

Ο ασφαλιστικός κίνδυνος αντιμετωπίζεται με τις εξής μεθόδους:

1. Κράτηση του κινδυνου (ενεργητική και παθητική) με τη ανάληψη μέρους κινδύνου από τον ασφαλισμένο.
2. Μεταφορά του κινδύνου όπου ο κίνδυνος εξασφαλίζεται με άλλες μεθόδους πέραν της ασφάλισης του.
3. Προ-ασφαλιστικός έλεγχος του κινδύνου.
4. Διάκριση και κατηγοριοποίηση του κινδύνου
5. Επιμέτρηση του κινδυνου και των επιπτώσεων του (πιθανότητα- συχνότητα – έκθεση)
6. Μελέτη και ανάλυση του κινδύνου επι των πραγματικών επιπτώσεων που αυτός θα επιφέρει στον υποψήφιο ασφαλισμένο
7. Ανάπτυξη ασφαλιστικού σχήματος για την ασφάλιση του κινδύνου
8. Διαχείριση του κινδύνου (κατά την εκτίμηση και ανάληψη του, κατά τη διάρκεια της ασφαλιστικής σύμβασης και κατά την επέλευσή του (πραγματογνωμοσύνη – διακανονισμός – αποζημίωση)
9. Επανέλεγχος της επάρκειας ασφάλισης του κινδύνου κατόπιν της επέλευσης και αποζημίωσης του.